باز هم همان کافه همیشگی 

پاییز است

قهوه ی چشمانت را که سر می کشم تمام زمستان را گرم می مانم

چشم هایت را که مست می کنی

از جایم جُم نمی خورم جیکم در نمی آید

برق دارند و مرا می گیرند

چشم هایت خوابم می کنند اما بیدار بیدارم

اینطور که نگاهم می کنی هشیار هشیارم و چشم های تو مست مست

من با شیطنت می پرسم: شراب چشمهایتان چند ساله است آقا ؟

و بعد با لبخندی که دلم برایش تنگ شده بود بگویی:

-         به اندازه تمام سالهایی که نداشتمت

و هر دویمان طوری بخندیم که ته دلمان غنج برود

دلهره دارم تمام نشود لحظه های خوب من ... و این را از عمق نگاهم می فهمی که بی مقدمه می گویی

-         اینقدر نگران نباش

و من مثل هر بار بگویم همیشه دلهره رفتن  و برنگشتنت را دارم می ترسم رویایی باشد که با پلک هم زدنی تمام شود ببینم خواب بوده ام و تو خیال شیرین زندگیم بوده ای

و تو باز لبخندی بزنی که تمام دل دل کردنهایم آرام بگیرد

دلم بخواهد مدام صدایت را بشنوم, سرم را جلوتر بیاورم و تو در گوش چپم با اسم کوچک صدایم کنی تا حواسم را جمع صدایت کنم و بعد آرام در گوشم با لحن خودم بگویی دوستت دارم اونقدری که ندونم چند تا انگشت بشه ...؟؟؟ :))

 

پ . ن 1: 

تا به تو نگاه می کنم حالم خوب است

دکترم تجویز کرده

هر شب یک قرص ماه ...

پ. ن. 2: 

آرامش با تو شروع شد 

و دوستی با تو تمام 

الفبای زندگی ام در تو خلاصه شده است...

 

(پاییزه چشم تو وقتی بباره ... وقتیکه ببینم این بارونه ...)

دلم میخواد پاییز قشنگی بشه برای همه مون اینو از ته دل دیشب از خدا خواستم ...

 

گذشته های خوب و از من نگیر ...

 

الهی و ربی من لی غیرک ...

با تمام دلتون برای شفای خانواده ی آیه مهربونمون دعا کنید 

خیلی دلم گرفته از خیلیا ...

از آدمایی که براشون شونه می شی که ببارن 

تبسم می شی تا باهات بخندن

بغض می کنی به جاشون تا از غصه ها شون کم شه

از آدمایی که پا به پاشون گریه می کنی 

و براشون وقت میزاری براشون تو دلت تو ذهنت کلی برنامه های خوب خوب می چینی 

براشون تو خیالت بهترین ها رو می خوای 

آدمایی که یه وقتایی یادت میره تو دعاهات برای خودتم چیزی بخوای اما اونا همیشه اول لیست دعاهاتن 

آدمایی که قدر محبتت رو که نمی دونن هیچ, به سخره ت می گیرن و فکر می کنن دنیا همین قدریه که اونا می بینن و آدما رو با محبتای تصنعیشون معیار می زنن

آدمایی که بهت می گن دروغگو؛ بهت تهمت می زنن؛ بهت نارو می زنن 

آدمایی که سهم زیادی از دلت و مال خودشون می کنن و فکر می کنی اگر نباشن چقدر زندگی بدون اونا سخته 

اما یه جور تلخی تنهات می زارن و همه چی و تموم می کنن که تمام خاطرات شیرین با هم بودنتونو با خودشون می برن و فقط تلخیای یه رابطه برات ته نشین می شه و با تو مرور می شه 

  از آدمایی که به احساس و شعورت توهین می کنن 

آدمایی که دوستی هاتو به سخره می گیرن به خودشون اجازه می دن هر حرفی رو راجع به ارتباطات با آدما بزنن

آدمایی که معنی دلسوزی و محبت واقعی رو نمی فهمن و همه چی رو تظاهر می دونن

آدمایی که ادعای دوستیشون گوش فلک رو کر می کنه اما وقتایی که باید باشن, نیستن 

تو دل غصه هات تو شب بیداریات پا به پای اشکات نیومدن و جاشون این وقتای زندگیت خالی بوده اما به خیالشون دوستن برات حتی بیشتر از خیلی ها

آدم هایی که بی اعتمادت می کنن به خیلیای دیگه با رفتارای اشتباهشون با نسنجیده عمل کردنشون 

آدمایی که تا آدمای دیگه وارد زندگیشون می شن فراموشت می کنن 

آدمایی که براشون حکم نیمکت رو داری, خستگی شون که تموم شد و میرن و پیداشون نمی شه 

آدمایی که یه زمانی برات شیرین ترین واژه ها رو زمزمه می کنن و یه زمانی نه زیاد دورتر جنس کلمه هاشون تلخی رو می نشونه رو غبار خاطره هات

آدمایی که یه روز تند تند دلشون تنگ می شه برات و یه روز مدام نگرانت می شن بعد میرن و چند ماه ازت خبری هم نمی گیرن 

شاید به قول یه دوستی باید از کنارشون رد شد 

آدمایی که دلت می خوادشون اما کاری با دلت می کنن که ...

چی بگم که 

خیلی دلم گرفته از خیلیا...

تا دوباره پروانه گی ...

 

 

حال بال هایم خوب نیست!

گاهی به هوایت اوج می گیرند...

گاهی روی شاخه ی همین درختی که مجنونش کرده ای؛ خاک می خورند...

 

 

 

بی تو

حتی

چشم هایم به صدا در آمده اند 

مدام از باران می خوانند

 

 

هوای فاصله ها آلوده ست!

برای زندگی

کافیست به هوای هم نفس بکشیم...

 

 

حال چشم هایم را خوب می کردی

تا غبار مه می گرفتم

حالا نگاهت را هم چتر کنی؛ این باران بند نمی آید...

 

 

پیله کرده ام به خودم 

تا دوباره پروانه گی کنم

اما اینبار نه برای کاکتوس ها...

 
 

 

شب را با شرط خواب های تو صبح می کنم و روز را با خیال بودنت شب...

حالا تو باز بگو: بی من زندگی کن!

 

 

 

بی تو؛

تمام زندگی ام,

حتی فعل هایم گذشته است...

 

 

هوای تو را تا نفس می کشم؛

شهر قد آغوش تو می شود...

 

 

آیینه ها هم بی اعتبار شده اند؛

وقتی تا نگاهشان می کنم به چشم هایم لبخند می زنی...

 

 

مه زاد نوشت :

از عین و شین و قاف که بگذریم آخرین فصل هر قصه ای خط اولش دلتنگیست... حقیقت این است که بین هزاران هزار تا آدم بالاخره یک نفر می آید خودش را جا می کند گوشه ی دلت ... هی زمان می گذرد و آن آدم می شود صاحب بخش بزرگی از نفس های تو ... بعد اما یک روزی می رسد که چمدانش را می بندی تا برود ... گریه هایت را که کرده باشی ... از مرور تک به تک خاطرات که گذشته باشی کاسه آبی را خالی کنی پشت آخرین قدمهای مسافرت... در که بسته شد ... دیگر هیچ چیز نیست... جز تو و آن گوشه ی دلت که خالی شده از کسی و پر شده با چیزی به اسم دلتنگی، خط اول فصل آخر همه ی قصه ها... دلتنگی مرور لحظه های بی تو بودن است ... درست وقتی باید باشی و نیستی.راستی چه خوب که ما تمام خیابانهای شهر را فتح کردیم ...
ما فقط باران را کم داشتیم برای خوشبختی ...فقط باران را...