...
گفته بودی: دریای محبت منی
اما مثل قطره از چشمانت افتادم
اردیبهشتم را معنا کردی:
جهنمی که تمامم را سوزاند
عادلانه نیست! سهم من از بودن تو حتی یک دل سیر دیدنت هم نشد!
دلم زندگی می خواهد ...
بگذار در هوایت نفس بکشم
سخت ترین معادله ی زندگیم!
من بی تو
با سرخ ترین مداد رنگیم نوشتم نبودنت را
اما نمی دانم چرا سیاه نوشت: د ر د
گل همیشه بهار هم خشک شد... بر نمی گردی؟!
پرنیان - اردیبهشت ۹۰
و این تصنیف زیبا تقدیم به دل های مهربانتان
لطفا اینجا کلیک نمائید
+ نوشته شده در ۱۳۹۰/۰۲/۱۹ ساعت توسط زهره احمدی
|